cigars.gr
cigars.gr

Φωτογραφίες
Slideshow

Δείτε όλες μας τις φωτογραφίες


Περί Πούρων

Τα πάντα για τα πούρα.

Ιστορική αναδρομή και πολλές χρήσιμες πληροφορίες διαθέσιμες για εσάς.


Δείτε Περισσότερα


 


Νέα Ορλεάνη 2010...

Εν αναμονή ενός συγκλονιστικού ταξιδιού αποφάσισα να μοιραστώ με εσάς, τους λάτρεις του πούρου την εμπειρία μου του περσινού μου ταξιδιού στη Νέα Ορλεάνη και στην Κόστα Ρίκα.

Ο σκοπός του ταξιδιού ήταν η έκθεση IPCPR (διεθνής έκθεση μη κουβανέζικων πούρων) στη Νέα Ορλεάνη και η γνωριμία με το Ρούντι που φτιάχνει τα Vegas de Santiago στην Κόστα Ρίκα.

Ύστερα απο ένα ατελείωτο κυριολεκτικά ταξίδι και αφού αλλάξαμε τρία αεροπλάνα, φτάσαμε επιτέλους στη Νέα Ορλεάνη.Παρ’όλη την έντονη επιθυμία μου να καπνίσω, δεν μπόρεσα να μην αντιληφθώ αμέσως το απελπιστικά υγρό κλίμα. Μου τα έλεγε ο κακός ότι η υγρασία είναι τέτοια που δεν μπορεις να καθίσεις έξω αλλά εγώ έλεγα από μέσα μου μ........!  Αφόρητες συνθήκες: ένα βήμα έκανες, ένα κιλό ιδρώτα έριχνες, δεν μπορούσες να φοράς γυαλιά γιατί θάμπωναν αμέσως,και το χειρότερο τα αιρ κοντίσιον στους εσωτερικούς χώρους ήταν τόσο δυνατά που ήθελες τουλάχιστον μπουφάν.

Το πρώτο βράδυ η κούραση ήταν τέτοια που και η σκέψη να βγούμε έξω ήταν απωθητική.Την άλλη μέρα το πρωί, ξεκινήσαμε να πάμε στην έκθεση που ήταν λίγα μέτρα από το ξενοδοχείο. Το απαραίτητο μοτίβο του υγρού καιρού συνοδευόταν κι από ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο που κατα διαστήματα δυνάμωνε. Το εκθεσιακό κέντρο ήταν ένας τεράστιος χώροςόπου ευτυχώς επιτρεπόταν το κάπνισμα(αλοίμονο, έκθεση πούρων ήταν!!). Αφού ρίξαμε μια ματιά γενικά , πήγαμε στο περίπτερο του Kiki.Είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος, ευγενέστατος, μας κέρασε καφέ και τρία- τέσσερα κουτιά πούρα. Ο κακός έκανε τα γνωστά παζάρια για μείωση των τιμών και το απαραίτητο κλάψιμο για την κρίση στην Ελλάδα που δεν ήταν και τόσο έντονη όσο φέτος.( Σκεφτείτε φέτος τι θα κάνει, θα μεγαλουργήσει!!) Μετά επισκεφτήκαμε το περίπτερο του Joya De Nicaragua .Ευγενέστατοι και αυτοί αλλά λίγο πιο απρόσωποι κι απόμακροι. Αυτό πάντως που μου έκανε εντύπωση, ήταν ότι οι Αμερικάνοι καπνίζουν πολύ πούρο, παρά το αντικαπνιστικό καθεστώς, γιατί δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά τόσος κόσμος και τόσο ενδιαφέρον.Στο δε περίπτερο του Padron γινόταν το αδιαχώρητο. Ευτυχώς που ο κακός είχε κλείσει ραντεβού με τον Cesar από την Ελλάδα και τον είδε τη δεύτερη μέρα.Αφού τελείωσε η πρώτη μέρα της έκθεσης, πήγαμε για την κρουαζιέρα στο Μισσισιπή.Το ποταμόπλοιο ήταν όλα τα λεφτά γιατί μου θύμιζε μια παλιά διαφήμιση του Southern Confort.Για να μην ξεχνιόμαστε με τον καιρό:έβρεχε συνέχεια και μέχρι να μπούμε στο ποταμόπλοιο, τα ρούχα μας έσταζαν κυριολεκτικά!

Τη δεύτερη μέρα αποφάσισα να επισκεφτώ τους βάλτους. Η οργάνωση είναι φοβερή, το ομολογώ.Ήρθε το πουλμανάκι και με πήρε στις εννέα ακριβώς που μου είχαν πει ότι θα περνούσε. Μετά απο μια μονόωρη διαδρομή φτάσαμε στο μέρος που θα πέρναμε τη βάρκα για τη βόλτα. Το τοπίο με μάγεψε: παντού πράσινο, πράσινα νερά, μια μουντή ατμόσφαιρα και η γνωστή βροχή. Είδαμε και τους αλλιγάτορες. Ο βαρκάρης τους πετούσε κομμάτια κοτόπουλο και τα καταβρόχθιζαν σε χρόνο Dt. Για το μόνο που μετανιώνω είναι που δεν επέμεινα να πάρω την κάμερα μαζί μου γιατί την ήθελε ο κακός για τη έκθεση και τελικά την ξέχασε. Το απόγευμα της ίδιας μέρας πήγαμε να φάμε σ’ένα εστιατόριο δίπλα στο Μισσισιπή, το Crazy Lobster.Εννοείται ότι έξω δε μπορούσαμε να καθίσουμε λόγω των γνωστών υπέροχων συνθηκών, έτσι καθίσαμε μέσα όπου κάπνισμα ούτε λόγος.Φάγαμε στρείδια που ήταν απίθανα.Ο σερβιτόρος ήταν ο κλασικός μαύρος της Νέας Ορλεάνης, εξυπηρετικότατος. Το βράδυ πήγαμε σ’ένα cigar bar στην Canal Street( ο κεντρικός δρόμος της πόλης.) Εκεί ήταν μαζεμένοι όλοι οι πουράδες απο το πρωί.Αυτό δε, που πρόσεξα ήταν ότι κάπνιζαν πούρο και πολλές γυναίκες.Εγώ έψαχνα να βρω τον Χότσι, το Δομινικάνο, που φτιάχνει τα La Reina γιατί μου είναι πολύ συμπαθής. Σημειώνω εδώ ότι  το humidor του cigar bar ήταν απλώς κλειστός χώρος χωρίς μηχανήματα ύγρανσης(τι να τα κάνουν άλλωστε!) και οι τιμές των πούρων ήταν αρκετά τσιμπημένες αν αναλογιστεί κανείςότι αυτοί έχουν ένα φόρο 10% και όχι τη δική μας τρελή φορολογία που τους την λες και δεν σε πιστεύουν.Σε μια συζήτηση με το Δομινικάνο ιδιοκτήτη του cigar bar που είχε και αυτός εργοστάσιο στον Δομίνικο, ο κακός κιτρίνισε από το σοκ μόλις άκουσε ότι δουλεύει με ποσοστά 200-300%(καλά διαβάζετε).

Την άλλη μέρα μετά την έκθεση,αποφασίσαμε να πάμε σ’ένα εστιατόριο που είχε την παραδοσιακή κουζίνα cahun της Νέας Ορλεάνης. Η ζέστη ήταν αφόρητη και ο ήλιος έκαιγε. Ήταν η πρώτη μέρα που είδα ήλιο! Τέλος πάντων, τα πάντα ήταν τηγανητά (νόστιμα βέβαια) αλλά μέχρι το βράδυ δεν μπορούσαμε να χωνέψουμε.Το ίδιο βράδυ είχα τη λαμπρή ιδέα να πάμε στη Bourbon Street (τον πιο διάσημο δρόμο της Νέας Ορλεάνης) με τα πόδια.Αφού σ’όλη τη διαδρομή άκουγα τη γκρίνια του κακού για την εξυπνάδα μου, φτάσαμε μούσκεμα στον ιδρώτα στη Bourbon και χωθήκαμε σένα μπαρ(ευτυχώς στα μπαρ επιτρέπεται το κάπνισμα).Ηταν μεγάλη τύχη που δεμ πάθαμε ψύξη αφού το κρύο εκεί μέσα ήταν επιεικώς τρομαχτικό.Έκτοτε δεν ξαναείχα λαμπρές ιδέες για ποδαρόδρομο.

Την επόμενη μέρα, που ήταν και η τελευταία μέρα της έκθεσης,χαιρέτησαμε τους συνεργάτες μας και δώσαμε ραντεβού για τον επόμενο χρόνο στο Λας Βέγκας (ζήτω!!)Το ίδιο απόγευμα πήγαμε σ’ένα  καταπληκτικό εστιατόριο όπου μαγείρευε ο καλύτερος chef της Νέας Ορλεάνης. Δυστυχώς όμως φάγαμε και φύγαμε σαν τους κυνηγημένους λόγω της καπνοαπαγόρευσης και ξαναπήγαμε στη Bourbon Street. Φανταστείτε ένα δρόμο που αριστερά και δεξιά έχει όλο μπαρ με ζωντανή μουσική από μαύρους τζαζίστες. Ειναι ένα ωραίο αξιοθέατο που αξίζει να το δει κανείς αν  εξαιρέσεις το φρικτό κλίμα που φέτος έμαθα ότι είναι το ίδιο όλο το χρόνο και όχι μόνο τον Αύγουστο που πήγαμε εμείς και το σπάσιμο να προπληρώνεις τα ποτά πριν ακόμα στα φέρουν.

Την τελευταία μέρα της παραμονής μας στη Νέα Ορλεάνη, πήγαμε στη γαλλική συνοικία(French Quarter) με ταξί βέβαια!!αν και η απόσταση δεν ήταν μεγάλη.Οπως είπα όμως και προηγουμένως που να τολμήσω να πω να πάμε με τα πόδια.Και η French Quarter είναι στο ίδιο μοτίβο:μπαρ, εστιατόρια ,μαγαζάκια που πουλάνε είδη μαγείας και πολλά μελαμψά κορίτσια που επιδεικνύουν τα κάλλη τους. Έχει και μια υπαίθρια αγορά καλυμμένη με τέντες βέβαια όπου μπορείς να βρεις ένα σωρό πράγματα σε πολύ καλές τιμές σε σχέση με το εμπορικό κέντρο, το Riverwalk.Μετά πήγαμε πάλι στο φίλο μας το σερβιτόρο γαι να φάμε αστακό αυτή τη φορα.Η μερίδα ήταν τεράστια και ο αστακός όχι ακριβός. Ο αστακός βέβαια συνοδεύτηκε από μπριζόλα και στρείδια και τελικά ο λογαριασμός δεν ήρθε τόσο χαμηλός.Ο σερβιτόρος μας είχε μάλιστα κυκλώσει και το πουρμπουαρ που θα του δίναμε.Φυσικά και δεν τα πήρε γιατί μας έπιασε το ελληνικό. Δεν μπορείς να εκβιάζεις το πουρμπουάρ!!!Εδώ συνέβη το άλλο αχαρακτήριστο:Μόλις βγήκαμε πήγαμε να ανάψουμε τσιγάρο-πούρο. Ένας άλλος σερβιτόρος μας είπε ότι απαγορεύεταικάτω από την τέντα όπου δεν υπήρχε κανείς!! Και στην ερώτησή μου που να πάμε μας έδειξε έξω από την τέντα όπου φυσικά έβρεχε!Αυτή είναι φίλοι μου η διαφορά νοοτροπίας. Στην Ελλάδα δε θα γινόταν ποτέ πιστεύω κάτι τέτοιο γιατί έχουμε και το φιλότιμο(λέξη που δεν μεταφράζεται στα αγγλικά).

Επιγραμματικά,η Νέα Ορλεάνη μου άφησε την εντύπωση μιας πόλης όπου όλα κυλούν ήρεμα και κανονικά και τίποτα δεν θυμίζει την καταστροφή που έπαθαν πριν μερικά χρόνια με τον Κατρίνα. Επίσης υπάρχει παντού μια διάχυτη τηγανίλα και δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι είναι υπέρβαροι. Εκεί είδα και τα μεγαλύτερα σάντουιτς, τα λεγόμενα Po Boys που αρχικά τα έφτιαχναν για να χορταίνουν οι φτωχοί και τώρα τα τρώνε και δε χορταίνουν!!

Και κάτι ακόμα:μην πει κανείς ότι τα τσιγάρα και τα ποτά στην Ελλάδα είναι ακριβά.Ενα πακέτο Marlboro κάνει 8,5 δολάρια και ένα μπουκάλι ουίσκι 40δολάρια.

 Συντάκτης :  GOLDY

 

 

 

             To be continued..... in Costa Rica



αρθρογράφος: Λεωνίδας Παυλόπουλος



Νέα Ορλεάνη 2010...

Εν αναμονή ενός συγκλονιστικού ταξιδιού αποφάσισα να μοιραστώ με εσάς, τους λάτρεις του πούρου την εμπειρία μου του περσινού μου ταξιδιού στη Νέα Ορλεάνη και στην Κόστα Ρίκα.

Ο σκοπός του ταξιδιού ήταν η έκθεση IPCPR (διεθνής έκθεση μη κουβανέζικων πούρων) στη Νέα Ορλεάνη και η γνωριμία με το Ρούντι που φτιάχνει τα Vegas de Santiago στην Κόστα Ρίκα.

Ύστερα απο ένα ατελείωτο κυριολεκτικά ταξίδι και αφού αλλάξαμε τρία αεροπλάνα, φτάσαμε επιτέλους στη Νέα Ορλεάνη.Παρ’όλη την έντονη επιθυμία μου να καπνίσω, δεν μπόρεσα να μην αντιληφθώ αμέσως το απελπιστικά υγρό κλίμα. Μου τα έλεγε ο κακός ότι η υγρασία είναι τέτοια που δεν μπορεις να καθίσεις έξω αλλά εγώ έλεγα από μέσα μου μ........!  Αφόρητες συνθήκες: ένα βήμα έκανες, ένα κιλό ιδρώτα έριχνες, δεν μπορούσες να φοράς γυαλιά γιατί θάμπωναν αμέσως,και το χειρότερο τα αιρ κοντίσιον στους εσωτερικούς χώρους ήταν τόσο δυνατά που ήθελες τουλάχιστον μπουφάν.

Το πρώτο βράδυ η κούραση ήταν τέτοια που και η σκέψη να βγούμε έξω ήταν απωθητική.Την άλλη μέρα το πρωί, ξεκινήσαμε να πάμε στην έκθεση που ήταν λίγα μέτρα από το ξενοδοχείο. Το απαραίτητο μοτίβο του υγρού καιρού συνοδευόταν κι από ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο που κατα διαστήματα δυνάμωνε. Το εκθεσιακό κέντρο ήταν ένας τεράστιος χώροςόπου ευτυχώς επιτρεπόταν το κάπνισμα(αλοίμονο, έκθεση πούρων ήταν!!). Αφού ρίξαμε μια ματιά γενικά , πήγαμε στο περίπτερο του Kiki.Είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος, ευγενέστατος, μας κέρασε καφέ και τρία- τέσσερα κουτιά πούρα. Ο κακός έκανε τα γνωστά παζάρια για μείωση των τιμών και το απαραίτητο κλάψιμο για την κρίση στην Ελλάδα που δεν ήταν και τόσο έντονη όσο φέτος.( Σκεφτείτε φέτος τι θα κάνει, θα μεγαλουργήσει!!) Μετά επισκεφτήκαμε το περίπτερο του Joya De Nicaragua .Ευγενέστατοι και αυτοί αλλά λίγο πιο απρόσωποι κι απόμακροι. Αυτό πάντως που μου έκανε εντύπωση, ήταν ότι οι Αμερικάνοι καπνίζουν πολύ πούρο, παρά το αντικαπνιστικό καθεστώς, γιατί δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά τόσος κόσμος και τόσο ενδιαφέρον.Στο δε περίπτερο του Padron γινόταν το αδιαχώρητο. Ευτυχώς που ο κακός είχε κλείσει ραντεβού με τον Cesar από την Ελλάδα και τον είδε τη δεύτερη μέρα.Αφού τελείωσε η πρώτη μέρα της έκθεσης, πήγαμε για την κρουαζιέρα στο Μισσισιπή.Το ποταμόπλοιο ήταν όλα τα λεφτά γιατί μου θύμιζε μια παλιά διαφήμιση του Southern Confort.Για να μην ξεχνιόμαστε με τον καιρό:έβρεχε συνέχεια και μέχρι να μπούμε στο ποταμόπλοιο, τα ρούχα μας έσταζαν κυριολεκτικά!

Τη δεύτερη μέρα αποφάσισα να επισκεφτώ τους βάλτους. Η οργάνωση είναι φοβερή, το ομολογώ.Ήρθε το πουλμανάκι και με πήρε στις εννέα ακριβώς που μου είχαν πει ότι θα περνούσε. Μετά απο μια μονόωρη διαδρομή φτάσαμε στο μέρος που θα πέρναμε τη βάρκα για τη βόλτα. Το τοπίο με μάγεψε: παντού πράσινο, πράσινα νερά, μια μουντή ατμόσφαιρα και η γνωστή βροχή. Είδαμε και τους αλλιγάτορες. Ο βαρκάρης τους πετούσε κομμάτια κοτόπουλο και τα καταβρόχθιζαν σε χρόνο Dt. Για το μόνο που μετανιώνω είναι που δεν επέμεινα να πάρω την κάμερα μαζί μου γιατί την ήθελε ο κακός για τη έκθεση και τελικά την ξέχασε. Το απόγευμα της ίδιας μέρας πήγαμε να φάμε σ’ένα εστιατόριο δίπλα στο Μισσισιπή, το Crazy Lobster.Εννοείται ότι έξω δε μπορούσαμε να καθίσουμε λόγω των γνωστών υπέροχων συνθηκών, έτσι καθίσαμε μέσα όπου κάπνισμα ούτε λόγος.Φάγαμε στρείδια που ήταν απίθανα.Ο σερβιτόρος ήταν ο κλασικός μαύρος της Νέας Ορλεάνης, εξυπηρετικότατος. Το βράδυ πήγαμε σ’ένα cigar bar στην Canal Street( ο κεντρικός δρόμος της πόλης.) Εκεί ήταν μαζεμένοι όλοι οι πουράδες απο το πρωί.Αυτό δε, που πρόσεξα ήταν ότι κάπνιζαν πούρο και πολλές γυναίκες.Εγώ έψαχνα να βρω τον Χότσι, το Δομινικάνο, που φτιάχνει τα La Reina γιατί μου είναι πολύ συμπαθής. Σημειώνω εδώ ότι  το humidor του cigar bar ήταν απλώς κλειστός χώρος χωρίς μηχανήματα ύγρανσης(τι να τα κάνουν άλλωστε!) και οι τιμές των πούρων ήταν αρκετά τσιμπημένες αν αναλογιστεί κανείςότι αυτοί έχουν ένα φόρο 10% και όχι τη δική μας τρελή φορολογία που τους την λες και δεν σε πιστεύουν.Σε μια συζήτηση με το Δομινικάνο ιδιοκτήτη του cigar bar που είχε και αυτός εργοστάσιο στον Δομίνικο, ο κακός κιτρίνισε από το σοκ μόλις άκουσε ότι δουλεύει με ποσοστά 200-300%(καλά διαβάζετε).

Την άλλη μέρα μετά την έκθεση,αποφασίσαμε να πάμε σ’ένα εστιατόριο που είχε την παραδοσιακή κουζίνα cahun της Νέας Ορλεάνης. Η ζέστη ήταν αφόρητη και ο ήλιος έκαιγε. Ήταν η πρώτη μέρα που είδα ήλιο! Τέλος πάντων, τα πάντα ήταν τηγανητά (νόστιμα βέβαια) αλλά μέχρι το βράδυ δεν μπορούσαμε να χωνέψουμε.Το ίδιο βράδυ είχα τη λαμπρή ιδέα να πάμε στη Bourbon Street (τον πιο διάσημο δρόμο της Νέας Ορλεάνης) με τα πόδια.Αφού σ’όλη τη διαδρομή άκουγα τη γκρίνια του κακού για την εξυπνάδα μου, φτάσαμε μούσκεμα στον ιδρώτα στη Bourbon και χωθήκαμε σένα μπαρ(ευτυχώς στα μπαρ επιτρέπεται το κάπνισμα).Ηταν μεγάλη τύχη που δεμ πάθαμε ψύξη αφού το κρύο εκεί μέσα ήταν επιεικώς τρομαχτικό.Έκτοτε δεν ξαναείχα λαμπρές ιδέες για ποδαρόδρομο.

Την επόμενη μέρα, που ήταν και η τελευταία μέρα της έκθεσης,χαιρέτησαμε τους συνεργάτες μας και δώσαμε ραντεβού για τον επόμενο χρόνο στο Λας Βέγκας (ζήτω!!)Το ίδιο απόγευμα πήγαμε σ’ένα  καταπληκτικό εστιατόριο όπου μαγείρευε ο καλύτερος chef της Νέας Ορλεάνης. Δυστυχώς όμως φάγαμε και φύγαμε σαν τους κυνηγημένους λόγω της καπνοαπαγόρευσης και ξαναπήγαμε στη Bourbon Street. Φανταστείτε ένα δρόμο που αριστερά και δεξιά έχει όλο μπαρ με ζωντανή μουσική από μαύρους τζαζίστες. Ειναι ένα ωραίο αξιοθέατο που αξίζει να το δει κανείς αν  εξαιρέσεις το φρικτό κλίμα που φέτος έμαθα ότι είναι το ίδιο όλο το χρόνο και όχι μόνο τον Αύγουστο που πήγαμε εμείς και το σπάσιμο να προπληρώνεις τα ποτά πριν ακόμα στα φέρουν.

Την τελευταία μέρα της παραμονής μας στη Νέα Ορλεάνη, πήγαμε στη γαλλική συνοικία(French Quarter) με ταξί βέβαια!!αν και η απόσταση δεν ήταν μεγάλη.Οπως είπα όμως και προηγουμένως που να τολμήσω να πω να πάμε με τα πόδια.Και η French Quarter είναι στο ίδιο μοτίβο:μπαρ, εστιατόρια ,μαγαζάκια που πουλάνε είδη μαγείας και πολλά μελαμψά κορίτσια που επιδεικνύουν τα κάλλη τους. Έχει και μια υπαίθρια αγορά καλυμμένη με τέντες βέβαια όπου μπορείς να βρεις ένα σωρό πράγματα σε πολύ καλές τιμές σε σχέση με το εμπορικό κέντρο, το Riverwalk.Μετά πήγαμε πάλι στο φίλο μας το σερβιτόρο γαι να φάμε αστακό αυτή τη φορα.Η μερίδα ήταν τεράστια και ο αστακός όχι ακριβός. Ο αστακός βέβαια συνοδεύτηκε από μπριζόλα και στρείδια και τελικά ο λογαριασμός δεν ήρθε τόσο χαμηλός.Ο σερβιτόρος μας είχε μάλιστα κυκλώσει και το πουρμπουαρ που θα του δίναμε.Φυσικά και δεν τα πήρε γιατί μας έπιασε το ελληνικό. Δεν μπορείς να εκβιάζεις το πουρμπουάρ!!!Εδώ συνέβη το άλλο αχαρακτήριστο:Μόλις βγήκαμε πήγαμε να ανάψουμε τσιγάρο-πούρο. Ένας άλλος σερβιτόρος μας είπε ότι απαγορεύεταικάτω από την τέντα όπου δεν υπήρχε κανείς!! Και στην ερώτησή μου που να πάμε μας έδειξε έξω από την τέντα όπου φυσικά έβρεχε!Αυτή είναι φίλοι μου η διαφορά νοοτροπίας. Στην Ελλάδα δε θα γινόταν ποτέ πιστεύω κάτι τέτοιο γιατί έχουμε και το φιλότιμο(λέξη που δεν μεταφράζεται στα αγγλικά).

Επιγραμματικά,η Νέα Ορλεάνη μου άφησε την εντύπωση μιας πόλης όπου όλα κυλούν ήρεμα και κανονικά και τίποτα δεν θυμίζει την καταστροφή που έπαθαν πριν μερικά χρόνια με τον Κατρίνα. Επίσης υπάρχει παντού μια διάχυτη τηγανίλα και δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι είναι υπέρβαροι. Εκεί είδα και τα μεγαλύτερα σάντουιτς, τα λεγόμενα Po Boys που αρχικά τα έφτιαχναν για να χορταίνουν οι φτωχοί και τώρα τα τρώνε και δε χορταίνουν!!

Και κάτι ακόμα:μην πει κανείς ότι τα τσιγάρα και τα ποτά στην Ελλάδα είναι ακριβά.Ενα πακέτο Marlboro κάνει 8,5 δολάρια και ένα μπουκάλι ουίσκι 40δολάρια.

 Συντάκτης :  GOLDY

 

 

 

             To be continued..... in Costa Rica



αρθρογράφος: Λεωνίδας Παυλόπουλος



δείτε περισσότερα άρθρα

 

© Cigarworld.gr - Λεωνίδας Παυλόπουλος. Υποστήριξη: webmaze