cigars.gr
cigars.gr

Φωτογραφίες
Slideshow

Δείτε όλες μας τις φωτογραφίες


Περί Πούρων

Τα πάντα για τα πούρα.

Ιστορική αναδρομή και πολλές χρήσιμες πληροφορίες διαθέσιμες για εσάς.


Δείτε Περισσότερα


 


Κόστα Ρίκα - 2ο

Κι έφτασε η μέρα της αναχώρησης από το Puerto Viejo. Ύστερα από πολλές διαβουλεύσεις αποφασίσαμε τελικά να πάμε στη Samara που πάλι είχαμε δει από το Internet. Ο συγκεκριμένος προορισμός βρίσκεται στην άλλη άκρη της χώρας δηλαδή στην πλευρά του Ειρηνικού. Είχαμε δυο εναλλακτικές: ή θα κάναμε το γύρο ή θα πηγαίναμε μέσω Puntarenas που είναι μια μεγάλη παραθαλάσσια πόλη, θα διανυκτερεύαμε και την άλλη μέρα θα παίρναμε ένα καράβι να περάσουμε απέναντι.

Είπαμε να αποφύγουμε το γύρο και να προτιμήσουμε τη δεύτερη εναλλακτική , για να γλυτώσουμε χιλιόμετρα , αλλά μας άρεσε και η διαδρομή με το καραβάκι , σαν εμπειρία . Οχτώ και μισή ήμασταν ήδη στο δρόμο με καλή διάθεση και συντροφιά μας ένα λαμπερό ήλιο. Η διαδρομή μέχρι το Puntarenas  είναι καλή. Από το San Jose μέχρι Puntarenas  κάθε δέκα με δεκαπέντε χιλιόμετρα πληρώνεις  διόδια.

 Φτάσαμε γύρω στις πέντε το απόγευμα. Οι αρχικές σκέψεις μας ήταν να μείνουμε ένα βράδυ για να δούμε την πόλη . Επειδή όμως σαν πόλη δεν έλεγε και πολλά είπαμε να πάμε κατευθείαν στη Samara. Το καράβι όμως που πήγαινε στη Naranja(αν θυμάμαι καλά το όνομα)θα έφευγε στις εφτά και μισή.  Είχε όμως κι ένα άλλο καράβι που πήγαινε στην Paquera, πράγμα που σήμαινε μερικά χιλιόμετρα παραπάνω και μερικά χιλιόμετρα χωματόδρομου . Είπαμε να μην περιμένουμε δυόμιση ώρες. Το ταξίδι διήρκησε μια ώρα περίπου.

 Εν τω μεταξύ, άρχισε να νυχτώνει και να ψιχαλίζει. Κατεβαίνοντας από το καράβι έπρεπε να ακολουθήσουμε τις ταμπέλες για Nicoya. Η Paquera ήταν ένα έρημο χωριό και δεν βρίσκαμε κανένα στο δρόμο για να ρωτήσουμε. Τελικά κατέβηκε ο κακός και ρώτησε κάποιον σ’ ένα ξενοδοχείο ο οποίος το πρώτο πράγμα που τον ρώτησε ήταν αν  είχαμε τζιπ. Δεν αποθαρρυνθήκαμε όμως γιατί και η σκέψη να περάσουμε έστω και μια ώρα εκεί μας προκαλούσε αποπληξία.

 

Και ο εφιάλτης άρχισε. Μόλις βγήκαμε από το χωριό και ύστερα από τις οδηγίες του ξενοδόχου που μας προμήθευσε και μ΄ ένα χάρτη της περιοχής βρεθήκαμε σ’ ένα γεφυράκι.  Ο κακός δίσταζε γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει αφενός αν περνούσε αυτοκίνητο, αφετέρου αν ήταν ασφαλές και δεν θα κάναμε βραδινό μπάνιο στο ποτάμι μαζί με το αυτοκίνητο. Για καλή μας τύχη εκείνη την ώρα πέρασε ένα ταξί και το ακολουθήσαμε.  Ο ταξιτζής οδηγούσε υπερβολικά γρήγορα στο χωματόδρομο-κατσικόδρομο και τον χάσαμε αμέσως.

 Μετά από τρία λεπτά βλέπουμε μια ταμπέλα για Νicoya με κατεύθυνση αριστερά. Αριστερά όμως ήταν η όχθη ενός ποταμού. ( Η Κόστα Ρίκα έχει χιλιάδες ποτάμια.) Από εκείνο το σημείο άρχισε η απόγνωση. Η βροχή έπεφτε καταρρακτωδώς, ήμασταν μέσα στη ζούγκλα και σε αδιέξοδο. Αποφασιστικά πήραμε την κατεύθυνση δεξιά και κακήν κακώς συνεχίσαμε. Μέση ταχύτητα ήταν τα δεκαπέντε χιλιόμετρα. Η δική μου αγωνία ήταν μη μας πιάσει λάστιχο ενώ η αγωνία του κακού που ευτυχώς δεν τη μοιράστηκε μαζί μου ήταν μη βρούμε κανένα κορμό δέντρου κάθετα στο δρόμο που σημαίνει ληστεία .  Κάθε πέντε λεπτά κοιτούσα το κοντέρ με απογοήτευση έβλεπα ότι δεν είχαμε διασχίσει ούτε χιλιόμετρο.

 

Μετά από δυο ώρες ατελείωτου χωματόδρομου, βγήκαμε επιτέλους στην άσφαλτο και χωρίς άλλες εκπλήξεις φτάσαμε στη Nicoya και χωρίς καθυστέρηση συνεχίσαμε για Samara. H βροχή δυνάμωνε συνέχεια και σε κάποια σημεία δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτα. Κατά τις δώδεκα φτάσαμε και τι να δούμε. Ένα μέρος σκοτεινό, τίποτα ανοιχτό και να ρίχνει κουβάδες.

 Στο Internet είχαμε τσεκάρει ένα ξενοδοχείο το Las brisas del Pacifico αλλά μες την κοσμοχαλασιά δεν μπορέσαμε να το βρούμε. Βρήκαμε ένα άλλο ξενοδοχείο και πήγε ο κακός να ρωτήσει, αλλά μετά από πέντε λεπτά τον είδα να ακολουθεί ένα πιτσιρικά που ποιος ξέρει τι είχε καταλάβει. Η δεύτερη απόπειρα ήταν ένα άλλο που ο αγιογδύτης μας ζήτησε 150 δολάρια τη βραδιά. Μπορεί να ήμασταν εξαντλημένοι αλλά δεν ήμασταν κορόιδα. Εκεί που το είχαμε πάρει απόφαση ότι τελικά θα κοιμηθούμε στο αυτοκίνητο, βλέπουμε ένα τρίτο . Αυτή τη φορά βγήκα εγώ από το αυτοκίνητο (αφού τσακωνόμασταν ποιος θα βγει) και εφόσον η τιμή ήταν λογική μείναμε.

 

Τελικά το ξενοδοχείο δεν ήταν άσχημο και σε συνδυασμό με την υπέροχη μέρα που ξημέρωσε και που τίποτα δε θύμιζε το χαλασμό της προηγούμενης νύχτας, πρότεινα στον κακό να μείνουμε εκεί. Ευτυχώς όμως ήταν αποφασισμένος να πάμε στο Las Brisas. Βρίσκεται στην πιο ωραία παραλία που έχω δει ποτέ τη Samara. Σκεφτήκαμε πως τελικά άξιζε τον κόπο η ταλαιπωρία.

 Η διαμονή μας στη Samara γενικά δεν είχε απρόοπτα εκτός από μια τούμπα που έφαγε ο κακός σε ένα ταβερνάκι. Ο ιδιοκτήτης τρελάθηκε από την αγωνία του κι ερχόταν κάθε δυο λεπτά και ρωτούσε αν ήταν καλά. Βλέπετε τρέμουν τις μηνύσεις καθώς οι περισσότεροι πελάτες τους είναι Αμερικάνοι. Επίσης, το μοτίβο του καιρού επαναλαμβανόταν καθημερινά. Μέχρι τις τρεις το μεσημέρι λιακάδα και μετά καταιγίδες. Όσο για νυχτερινή ζωή , αν δε μπορείτε την ησυχία μην πάτε καλύτερα. Το μόνο μπαράκι που ήταν ανοιχτό ήταν το mama Africa, της κακιάς ώρας.

 

Κάποια μέρα, κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στη Samara είπαμε να επισκεφτούμε τις γύρω παραλίες. Η μόνη παραλία που είχε πρόσβαση με αυτοκίνητο ήταν η Playa Garillo ,εξίσου φανταστική με τη Samara. Για τις άλλες παραλίες δεν υπήρχαν ούτε ταμπέλες και μια ταμπέλα για μια παραλία που πήγαμε να ακολουθήσουμε μας οδήγησε σε ένα κακοτράχαλο δρόμο και φυσικά γυρίσαμε πίσω καθώς το σοκ ήταν ακόμα νωπό.

 

Συνοψίζοντας, θα ήθελα να πω ότι η Κόστα Ρίκα είναι ένας παραδεισένιος προορισμός με την προϋπόθεση να την επισκεφτείς την dry season και ο τέλειος μήνας είναι ο Δεκέμβριος. Επίσης μην περιμένετε να φάτε τα ψάρια που τρώτε στην Ελλάδα γιατί είναι όλα φιλέτα και οι τιμές είναι τσιμπημένες σε σχέση πάντα με το επίπεδο ζωής. Όσο για τις μπανάνες (οι Chiquita καιDole είναι κοσταρικάνικες) έχουν ίδια τιμή με την Ελλάδα. Τέλος να έχετε πάντα στο νου σας ότι έχετε να κάνετε με Λατίνους και  ποτέ δεν μπορείτε να ξέρετε τι θα σας πουν ή τι θα σας ζητήσουν γι’ αυτό να είστε προετοιμασμένοι για όλα.

Goldy .............

 

 

 



αρθρογράφος: Goldy


Κόστα Ρίκα - 2ο

Κι έφτασε η μέρα της αναχώρησης από το Puerto Viejo. Ύστερα από πολλές διαβουλεύσεις αποφασίσαμε τελικά να πάμε στη Samara που πάλι είχαμε δει από το Internet. Ο συγκεκριμένος προορισμός βρίσκεται στην άλλη άκρη της χώρας δηλαδή στην πλευρά του Ειρηνικού. Είχαμε δυο εναλλακτικές: ή θα κάναμε το γύρο ή θα πηγαίναμε μέσω Puntarenas που είναι μια μεγάλη παραθαλάσσια πόλη, θα διανυκτερεύαμε και την άλλη μέρα θα παίρναμε ένα καράβι να περάσουμε απέναντι.

Είπαμε να αποφύγουμε το γύρο και να προτιμήσουμε τη δεύτερη εναλλακτική , για να γλυτώσουμε χιλιόμετρα , αλλά μας άρεσε και η διαδρομή με το καραβάκι , σαν εμπειρία . Οχτώ και μισή ήμασταν ήδη στο δρόμο με καλή διάθεση και συντροφιά μας ένα λαμπερό ήλιο. Η διαδρομή μέχρι το Puntarenas  είναι καλή. Από το San Jose μέχρι Puntarenas  κάθε δέκα με δεκαπέντε χιλιόμετρα πληρώνεις  διόδια.

 Φτάσαμε γύρω στις πέντε το απόγευμα. Οι αρχικές σκέψεις μας ήταν να μείνουμε ένα βράδυ για να δούμε την πόλη . Επειδή όμως σαν πόλη δεν έλεγε και πολλά είπαμε να πάμε κατευθείαν στη Samara. Το καράβι όμως που πήγαινε στη Naranja(αν θυμάμαι καλά το όνομα)θα έφευγε στις εφτά και μισή.  Είχε όμως κι ένα άλλο καράβι που πήγαινε στην Paquera, πράγμα που σήμαινε μερικά χιλιόμετρα παραπάνω και μερικά χιλιόμετρα χωματόδρομου . Είπαμε να μην περιμένουμε δυόμιση ώρες. Το ταξίδι διήρκησε μια ώρα περίπου.

 Εν τω μεταξύ, άρχισε να νυχτώνει και να ψιχαλίζει. Κατεβαίνοντας από το καράβι έπρεπε να ακολουθήσουμε τις ταμπέλες για Nicoya. Η Paquera ήταν ένα έρημο χωριό και δεν βρίσκαμε κανένα στο δρόμο για να ρωτήσουμε. Τελικά κατέβηκε ο κακός και ρώτησε κάποιον σ’ ένα ξενοδοχείο ο οποίος το πρώτο πράγμα που τον ρώτησε ήταν αν  είχαμε τζιπ. Δεν αποθαρρυνθήκαμε όμως γιατί και η σκέψη να περάσουμε έστω και μια ώρα εκεί μας προκαλούσε αποπληξία.

Και ο εφιάλτης άρχισε. Μόλις βγήκαμε από το χωριό και ύστερα από τις οδηγίες του ξενοδόχου που μας προμήθευσε και μ΄ ένα χάρτη της περιοχής βρεθήκαμε σ’ ένα γεφυράκι.  Ο κακός δίσταζε γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει αφενός αν περνούσε αυτοκίνητο, αφετέρου αν ήταν ασφαλές και δεν θα κάναμε βραδινό μπάνιο στο ποτάμι μαζί με το αυτοκίνητο. Για καλή μας τύχη εκείνη την ώρα πέρασε ένα ταξί και το ακολουθήσαμε.  Ο ταξιτζής οδηγούσε υπερβολικά γρήγορα στο χωματόδρομο-κατσικόδρομο και τον χάσαμε αμέσως.

 Μετά από τρία λεπτά βλέπουμε μια ταμπέλα για Νicoya με κατεύθυνση αριστερά. Αριστερά όμως ήταν η όχθη ενός ποταμού. ( Η Κόστα Ρίκα έχει χιλιάδες ποτάμια.) Από εκείνο το σημείο άρχισε η απόγνωση. Η βροχή έπεφτε καταρρακτωδώς, ήμασταν μέσα στη ζούγκλα και σε αδιέξοδο. Αποφασιστικά πήραμε την κατεύθυνση δεξιά και κακήν κακώς συνεχίσαμε. Μέση ταχύτητα ήταν τα δεκαπέντε χιλιόμετρα. Η δική μου αγωνία ήταν μη μας πιάσει λάστιχο ενώ η αγωνία του κακού που ευτυχώς δεν τη μοιράστηκε μαζί μου ήταν μη βρούμε κανένα κορμό δέντρου κάθετα στο δρόμο που σημαίνει ληστεία .  Κάθε πέντε λεπτά κοιτούσα το κοντέρ με απογοήτευση έβλεπα ότι δεν είχαμε διασχίσει ούτε χιλιόμετρο.

Μετά από δυο ώρες ατελείωτου χωματόδρομου, βγήκαμε επιτέλους στην άσφαλτο και χωρίς άλλες εκπλήξεις φτάσαμε στη Nicoya και χωρίς καθυστέρηση συνεχίσαμε για Samara. H βροχή δυνάμωνε συνέχεια και σε κάποια σημεία δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτα. Κατά τις δώδεκα φτάσαμε και τι να δούμε. Ένα μέρος σκοτεινό, τίποτα ανοιχτό και να ρίχνει κουβάδες.

 Στο Internet είχαμε τσεκάρει ένα ξενοδοχείο το Las brisas del Pacifico αλλά μες την κοσμοχαλασιά δεν μπορέσαμε να το βρούμε. Βρήκαμε ένα άλλο ξενοδοχείο και πήγε ο κακός να ρωτήσει, αλλά μετά από πέντε λεπτά τον είδα να ακολουθεί ένα πιτσιρικά που ποιος ξέρει τι είχε καταλάβει. Η δεύτερη απόπειρα ήταν ένα άλλο που ο αγιογδύτης μας ζήτησε 150 δολάρια τη βραδιά. Μπορεί να ήμασταν εξαντλημένοι αλλά δεν ήμασταν κορόιδα. Εκεί που το είχαμε πάρει απόφαση ότι τελικά θα κοιμηθούμε στο αυτοκίνητο, βλέπουμε ένα τρίτο . Αυτή τη φορά βγήκα εγώ από το αυτοκίνητο (αφού τσακωνόμασταν ποιος θα βγει) και εφόσον η τιμή ήταν λογική μείναμε.

Τελικά το ξενοδοχείο δεν ήταν άσχημο και σε συνδυασμό με την υπέροχη μέρα που ξημέρωσε και που τίποτα δε θύμιζε το χαλασμό της προηγούμενης νύχτας, πρότεινα στον κακό να μείνουμε εκεί. Ευτυχώς όμως ήταν αποφασισμένος να πάμε στο Las Brisas. Βρίσκεται στην πιο ωραία παραλία που έχω δει ποτέ τη Samara. Σκεφτήκαμε πως τελικά άξιζε τον κόπο η ταλαιπωρία.

 Η διαμονή μας στη Samara γενικά δεν είχε απρόοπτα εκτός από μια τούμπα που έφαγε ο κακός σε ένα ταβερνάκι. Ο ιδιοκτήτης τρελάθηκε από την αγωνία του κι ερχόταν κάθε δυο λεπτά και ρωτούσε αν ήταν καλά. Βλέπετε τρέμουν τις μηνύσεις καθώς οι περισσότεροι πελάτες τους είναι Αμερικάνοι. Επίσης, το μοτίβο του καιρού επαναλαμβανόταν καθημερινά. Μέχρι τις τρεις το μεσημέρι λιακάδα και μετά καταιγίδες. Όσο για νυχτερινή ζωή , αν δε μπορείτε την ησυχία μην πάτε καλύτερα. Το μόνο μπαράκι που ήταν ανοιχτό ήταν το mama Africa, της κακιάς ώρας.

Κάποια μέρα, κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στη Samara είπαμε να επισκεφτούμε τις γύρω παραλίες. Η μόνη παραλία που είχε πρόσβαση με αυτοκίνητο ήταν η Playa Garillo ,εξίσου φανταστική με τη Samara. Για τις άλλες παραλίες δεν υπήρχαν ούτε ταμπέλες και μια ταμπέλα για μια παραλία που πήγαμε να ακολουθήσουμε μας οδήγησε σε ένα κακοτράχαλο δρόμο και φυσικά γυρίσαμε πίσω καθώς το σοκ ήταν ακόμα νωπό.

Συνοψίζοντας, θα ήθελα να πω ότι η Κόστα Ρίκα είναι ένας παραδεισένιος προορισμός με την προϋπόθεση να την επισκεφτείς την dry season και ο τέλειος μήνας είναι ο Δεκέμβριος. Επίσης μην περιμένετε να φάτε τα ψάρια που τρώτε στην Ελλάδα γιατί είναι όλα φιλέτα και οι τιμές είναι τσιμπημένες σε σχέση πάντα με το επίπεδο ζωής. Όσο για τις μπανάνες (οι Chiquita καιDole είναι κοσταρικάνικες) έχουν ίδια τιμή με την Ελλάδα. Τέλος να έχετε πάντα στο νου σας ότι έχετε να κάνετε με Λατίνους και  ποτέ δεν μπορείτε να ξέρετε τι θα σας πουν ή τι θα σας ζητήσουν γι’ αυτό να είστε προετοιμασμένοι για όλα.

Goldy .............



αρθρογράφος: Goldy



δείτε περισσότερα άρθρα

 

© Cigarworld.gr - Λεωνίδας Παυλόπουλος. Υποστήριξη: webmaze